யானை வழித்தடம்: உண்மையில் என்ன அர்த்தம்?

யானை வழித்தடம் என்பது யானைகள் ஒரு வாழ்விடத் தொகுதியிலிருந்து மற்றொன்றுக்குச் செல்வதற்குப் பயன்படுத்தும் நிலப்பரப்புத் தொடர்புப் பாதை. அது எப்போதும் குறுகிய, நேரான காட்டு வழியாக இருக்காது: காடு, புதர்நிலம், விவசாய நிலம், ஆற்றங்கரை, சில நேரங்களில் மனிதக் குடியிருப்புகளுக்கு இடையிலான திறந்த நிலம் ஆகியவற்றையும் உள்ளடக்கலாம். இந்த இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டால் உணவு, நீர், இனப்பெருக்கம், பாதுகாப்பான நகர்வு அனைத்தும் பாதிக்கப்படும்.

யானை வழித்தடம் ஏன் ஒரு கோடு மட்டும் அல்ல?

வரைபடத்தில் வழித்தடத்தை ஒரு கோடாகக் காட்டுவது புரிந்துகொள்ள எளிது; ஆனால் யானையின் பயணம் அதைவிடச் சிக்கலானது. கூட்டம் ஒன்று ஒரு பள்ளத்தாக்கு, தேயிலைத் தோட்டத்தின் ஓரம், ஆற்றங்கரை, பாதுகாக்கப்பட்ட காடு ஆகியவற்றை வெவ்வேறு நேரங்களில் பயன்படுத்தலாம். எனவே வழித்தடம் என்பது ஒரே பாதையைக் காட்டிலும், நகர்வைச் சாத்தியப்படுத்தும் நிலப்பரப்புத் தொடர்பு.

யானைகள் நீண்ட தூரம் நகர்வதற்குக் காரணம் உணவும் நீரும் மட்டும் அல்ல. பருவமழை, வறட்சி, தாவர வளர்ச்சி, கூட்டத்தின் சமூக அமைப்பு, இனப்பெருக்கத் தேவைகள் ஆகியவை அவற்றின் நகர்வை மாற்றுகின்றன. ஆசிய யானைகள் பல நாடுகளில் பரவியுள்ளன; அவற்றின் வாழ்விடங்கள் சிறு தனித் தீவுகளாகப் பிரிவது நீண்டகால உயிர்வாழ்வை கடினமாக்குகிறது (IUCN, 2020).

இந்தியாவின் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைப்பகுதியில் நீலகிரி உயிர்க்கோளக் காப்பகம், முதுமலை, பந்திப்பூர், வயநாடு, சத்தியமங்கலம் ஆகிய காட்டு நிலப்பரப்புகள் மாநில எல்லைகளைக் கடந்து சூழலியல் தொடர்புகளைப் பகிர்கின்றன. யானைக்கு நிர்வாக எல்லை தெரியாது; ஆனால் சாலைத் தடுப்பு, மின்வேலி, நிலப் பயன்பாட்டு மாற்றம் அதன் பயணத்தை நிறுத்தலாம். இலங்கையிலும் பாதுகாக்கப்பட்ட வனங்கள் விவசாய நிலங்களுக்கும் குடியிருப்புகளுக்கும் அருகில் இருப்பதால், ஒரே காட்டு எல்லைக்குள் மட்டும் பாதுகாப்பை வரையறுப்பது போதாது.

வழித்தடங்கள் இடம்பெயர்வுக்கும் பாதுகாப்புக்கும் எப்படித் துணைபுரிகின்றன?

தொடர்ச்சியான வழித்தடம் யானைகளுக்கு வெவ்வேறு பருவங்களில் கிடைக்கும் உணவையும் நீரையும் அணுக உதவுகிறது. அது தனித்தனியாகப் பிரிந்த சிறு கூட்டங்களுக்கு இடையே மரபணு பரிமாற்றத்திற்கும் வாய்ப்பளிக்கிறது. நகர்வுக்கான இயல்பான பாதை மறைந்துவிட்டால், யானைகள் பயிர் நிலங்கள் அல்லது மக்கள் வாழும் இடங்கள் வழியாகச் செல்ல வேண்டிய நிலை உருவாகலாம்.

இதனால் ஒவ்வொரு மனித–யானை மோதலுக்கும் வழித்தடத் துண்டிப்பே ஒரே காரணம் என்று கூற முடியாது. பயிர் வகை, உணவு கிடைக்கும் தன்மை, கால்நடை அல்லது மனிதச் செயல்பாடு, கழிவு உணவு, இரவு நேரப் போக்குவரத்து, வேலியின் வடிவம் போன்ற பல காரணிகள் ஒன்றாகச் செயல்படுகின்றன. இருப்பினும், பயன்படுத்தப்படும் பாதையைத் தெரிந்துகொண்டு, ஆபத்தான இடங்களைத் திட்டமிடலில் சேர்ப்பது விபத்தையும் மோதலையும் குறைக்க உதவும்.

“வழித்தடத்தைப் பாதுகாப்பது ஒரு குறுகிய பாதையை மட்டும் காப்பது அல்ல; யானைகள் நகரத் தேவையான இணைந்த நிலப்பரப்பை உயிரோடு வைத்திருப்பது.”

இந்தியாவில் யானை வழித்தடங்கள் பற்றிய அடையாளம் காணல் கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் விரிவடைந்துள்ளது. 2010ஆம் ஆண்டு 88 வழித்தடங்கள் பட்டியலிடப்பட்டன; 2017இல் 101 என்றும், 2023இல் 150 என்றும் புதிய கணக்கெடுப்புகள் தெரிவித்தன (யானை வழித்தடங்கள் குறித்த தேசிய அறிக்கைகள், 2010; வனவிலங்கு அறக்கட்டளை, 2017; சுற்றுச்சூழல், வனம், காலநிலை மாற்ற அமைச்சகம், 2023). இந்த எண்ணிக்கைகளை யானைகள் பெருகியதற்கான அளவாகப் படிக்கக் கூடாது: ஆய்வு பரப்பு, தகவல் சேகரிப்பு, வழித்தட வரையறை ஆகியவை மாறியுள்ளன.

சாலைகள், குடியிருப்புகள், வேலிகள் வழித்தடத்தை எப்படித் துண்டிக்கின்றன?

நெடுஞ்சாலை அல்லது ரயில் பாதை காட்டைப் பிளந்தால், விலங்குகள் கடக்க முயலும் இடத்தில் மோதல் அபாயம் அதிகரிக்கலாம். இரவில் வேகமாகச் செல்லும் வாகனங்கள், தடுப்புச் சுவர்கள், ரயில் தண்டவாளத்தின் உயரமான சரிவு, இரைச்சல் ஆகியவை கடப்பதைத் தடுக்கவோ ஆபத்தாக்கவோ செய்கின்றன. கட்டுமானம் முடிந்த பிறகும் சாலை அருகிலான குடியிருப்பும் வணிகமும் விரிவடைந்து தடையைப் பெரிதாக்கலாம்.

தேயிலைத் தோட்டங்கள், விவசாயப் பகுதிகள், நீர்த்தேக்கங்கள் ஆகியவற்றின் அருகே யானைகள் நகர்வது, அந்த நிலப்பரப்பின் ஓரங்கள் வழியாக அவை கடக்கின்றன என்பதைக் காட்டலாம்; ஆனால் ஒவ்வொரு பயிர் நிலமும் இயற்கையான வழித்தடம் என்று அர்த்தமில்லை. அதேபோல், யானையைத் தடுக்க அமைக்கப்படும் மின்வேலி தவறான இடத்தில் இருந்தால், அதை வேறு குடியிருப்பு அல்லது பயிர்ப் பகுதிக்குத் திருப்பிவிடலாம். பாதுகாப்பு நடவடிக்கை ஒரு இடத்தில் மோதலைக் குறைத்து, அடுத்த இடத்தில் ஆபத்தை அதிகரிக்கிறதா என்றும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

தமிழ்நீலகிரி யானை வழித்தடம் தொடர்பான வழக்கில், 2011ஆம் ஆண்டு சென்னை உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பை 2020ஆம் ஆண்டு உச்சநீதிமன்றம் உறுதிப்படுத்தியது. யானைகளின் நகர்வையும் சுற்றுச்சூழலையும் கருத்தில் கொண்டு அந்தப் பகுதியில் உள்ள வணிக நிறுவனங்கள், சொத்துகள், நிலப் பயன்பாடு ஆகியவற்றை ஆய்வு செய்வதற்கான அதிகாரம் மாநிலத்துக்கு உண்டு எனத் தீர்ப்பு வலியுறுத்தியது (இந்திய உச்சநீதிமன்றம், 2020). இது எல்லா வழித்தடங்களும் ஒரே சட்ட நடைமுறையில் உள்ளன என்று பொருளல்ல.

சிங்கப்பூரில் உள்ள எக்கோ-லிங்க்@பி.கே.இ. எனப்படும் வனவிலங்கு பாலம், புக்கிட் திமா மற்றும் சென்ட்ரல் கேட்ச்மெண்ட் காடுகளுக்கிடையே வன இணைப்பை மீட்டெடுக்க வடிவமைக்கப்பட்டது; அது யானைகளுக்கான வழித்தடம் அல்ல. இருந்தாலும், நெடுஞ்சாலைத் தடையைத் தாண்டும் கட்டமைப்பு பெரிய சூழலியல் இணைப்பின் ஒரு பகுதியாக இருக்கலாம் என்பதை அது காட்டுகிறது (சிங்கப்பூர் தேசியப் பூங்காக்கள் வாரியம், 2013). மலேசியாவின் மத்திய வன இணைப்புத் திட்டமும் துண்டிக்கப்பட்ட காட்டு நிலப்பரப்புகளை மீண்டும் இணைக்கும் அணுகுமுறையை முன்வைக்கிறது.

வழித்தடங்களைப் பாதுகாத்தபடி வளர்ச்சி செய்ய முடியுமா?

முடியும், ஆனால் திட்டத்தின் இடம், வடிவமைப்பு, நேரம் ஆகியவை முக்கியம். முதலில் சாலை அல்லது கட்டுமானம் அமைக்கத் திட்டமிடும் முன்பே யானைகள் உண்மையில் எங்கு, எப்போது நகர்கின்றன என்பதை கள ஆய்வால் உறுதிப்படுத்த வேண்டும். பிறகு மாற்றுப் பாதைகள், வனவிலங்கு கடப்புகள், வேகக் கட்டுப்பாடு, எச்சரிக்கை அமைப்புகள், இரவு நேர இயக்கக் கட்டுப்பாடு போன்றவற்றை ஒருங்கிணைத்து மதிப்பிடலாம்.

கட்டமைப்பு மட்டும் தீர்வாகாது. பெரிய, திறந்த கடப்புப் பாலம் அல்லது சுரங்கம் பொருத்தமான இடத்தில் அமைக்கப்பட்டாலும், அதன் இருபுறமும் நிலம் கட்டிடங்களால் அடைக்கப்பட்டால் இணைப்பு வேலை செய்யாது. மனிதர்கள் தொடர்ந்து பயன்படுத்தும் பாதை வழியாக யானைகளை வலுக்கட்டாயமாகத் திருப்புவதும் பாதுகாப்பான தீர்வு அல்ல. கட்டுமானத்திற்குப் பிறகும் கேமரா, காலடித் தடம், உள்ளூர் அறிவிப்பு, விபத்துத் தரவு ஆகியவற்றால் அதன் பயனைப் பரிசோதிக்க வேண்டும்.

மக்களின் பாதுகாப்பும் வனப் பாதுகாப்பும் எப்படிச் சேரும்?

யானை வழித்தடப் பாதுகாப்பு என்பது மனிதர்களை ஆபத்துக்குள் வைத்துக்கொண்டு விலங்குகளை மட்டும் காப்பது அல்ல. பயிர் சேதத்திற்கான நியாயமான இழப்பீடு, விரைவான எச்சரிக்கை, பாதுகாப்பான இரவு பயணம், குப்பை மற்றும் உணவுக் கழிவை முறையாக அகற்றுதல், வேலிகளைப் பராமரித்தல் ஆகியவை ஒன்றாகத் தேவை. சம்பவம் நடந்த பிறகு மட்டும் நடவடிக்கை எடுப்பதைவிட, யானைகள் வரக்கூடிய இடங்களையும் நேரங்களையும் உள்ளூர் மக்களுடன் பகிர்வது பலன் தரும்.

தமிழ்நாட்டில் வனத்துறை, மாவட்ட நிர்வாகம், ரயில்வே, தேசிய நெடுஞ்சாலை அமைப்புகள் ஆகியவை ஒரே நிலப்பரப்பில் முடிவெடுக்க நேரிடலாம். ஒருங்கிணைப்பு இல்லாவிட்டால், ஒரு துறையின் வேலி மற்றொரு துறையின் கடப்புப் பாதையை அடைக்கலாம். இலங்கையிலும் விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரம், யானைகளின் பருவகால நகர்வு, பாதுகாக்கப்பட்ட வன எல்லைகள் ஆகியவற்றை இணைத்து பார்க்காத தீர்வு நீடித்திருக்காது.

திட்டமிடலில் உள்ளூர் மக்களுக்கு அர்த்தமுள்ள பங்கு வழங்குவது வெறும் ஆலோசனைச் சடங்கு அல்ல. எந்தக் காலத்தில் யானைகள் தோன்றுகின்றன, எந்தக் குளம் வறட்சியில் முக்கியமாகிறது, எந்தப் பாதையில் வாகனங்கள் வேகமாகச் செல்கின்றன போன்ற தகவல்கள் குடியிருப்பாளர்களிடம் இருக்கலாம். அதே நேரத்தில், அந்த அறிவைச் சேகரிக்கும் திட்டம் அவர்களின் நில உரிமை அல்லது வாழ்வாதார உரிமையைப் புறக்கணிக்கக் கூடாது.